Ključ vremena

0

Nagrizao ga zub vremena.
Istanjilo ga, izdužilo čuvanje
porodičnog bremena.
I on se umorio
od ljudi sklonio,
čeka.
Odložen u kutak stare kuće,
skriven!
Prašinom pokriven,
on, od kovanog gvožđa sliven!
Hladan,
nekad tople držale ga ruke.
Sad u bravi kućnoj nije,
da može pukao bi od muke,
Što se krije!?
Zaključao sva vrata,
sve muke, uspomene,
slike, ordenje iz rata.
Mudro ćuti i čeka,
da može vrištao bi
kao onda kad je skovan,
što baš on da gleda
svoju bravu u paučinu obučenu,
svoj prag bez ikoga na njemu,
i plava kućna vrata,
oko kojih se vije
suva loza vinova
kao oko stare majke
ruke kćeri i sinova.
Ćuti, čeka i sedi.
Od tuge sav se sledi.
Jedino još ga drži
u njemu srce gvozdeno,
i to što zna da baš on je
čuvao porodično blago njeno.
Srce gvozdeno u tišini jeca,
Čeka izgubljeno da ga nađu deca!

Milica Durlević – Beograd